* نوازش کن مرا با دستهاے خیس از عشقت

سرم را سخت در بر گیر

که میخواهم ببارم من به دشت شانه هایت

مرا بنگر چنان کز عشق آتش گیرد این غمهاے پنهانم

مرا بنشان چنان کز ماه رویت

چراغانے شود شبهاے تاریک بیابانم بیا

بیا بنگر بیا بنشان

بیا آتش بزن این دردهاے بے پناهے را

بیا بر هم بزن رسم جدایے را بیا
 
بیا کز دوریت جانم بیابان است

بیا بنگر که نام تو 

در این شبهاے تنهایے

مرا سوزاند

پناهم ده در آغوشت دلم تنگ است *

* شعر را آنقدر مے کشمــــــــــ تا

شکلِ چشمهایت به هم آید .

شعرے که .. شکلِ چشمهاے تو باشد !

شعار خواهد شد در صبح انقلاب عشق و

تو را واژه به واژه مے شود بویید

مے شود نامکتوب خواند ـــــــــ مے شود ناشنیده از بر بود .

مَـــــــــــرا بــه نـامِــ خـودتـــ بـخـوانــــــــــ

تـــــــــا بـا اسمتـــــــــــــ

یـــکـــــــــــ فــصــــل را

در هـــــــواے تـــــو تــنفـس کـنـمــــــــــ. *

* کاش که در نیمه ے این راه
فریاد نمے زدے که برگرد...
اے کاش که این قصه نمے شد

اے کاش شبانگاه که مے شد
این پنجره تا صبح سحر باز نمے ماند
حسرت زده اے بر لب این پنجره اے کاش
با یاد دو چشمان تو آواز نمے خواند

اے کاش کلاغے که فرورفت در افاق
در باغچه کوچک تو باز نشیند
تا از طرف من ،سر فرصت دوسه بارے
آشفتگے حال تو را خوب ببیند

اے کاش که این ابر که مهمان شده در شهر
تا شهر تو رقصنده و طناز بیاید
هر گاه که تو خیره شوے بر دل این ابر
باران وفادارے من بر تو ببارد

اے کاش دوباره برسد لحظه دیدار
ویرانه شود این همه آشفتگے و درد
اے کاش... 
فریاد نمے زدے که برگرد... *

* حالے پریشان دارم ، غصه اے بے پایان دارم ،

انگار گذشته هاے تلخ از خاطرم رفتنے نیست ،

آن صحنه تلخ عشق فراموش شدنے نیست.

اتاقے پر از شده از دود سیگار…

این اعتیاد به خاطر تو نیست ، شاید به خاطر این روزگار است.

کاش گذشته ها نیز دود شوند و به همین راحتے به هوا بروند.

کاش در دلم چیزے نماند از قصه تلخ عشق ،

گهگاهے که تنها هستم اشک میریزم و خودم را سرزنش میکنم

با خود میگویم روزے از یادم میرود خاطرات تلخ ،

اما آنچه که میگویم تنها براے آرامش این دل است،

از درون قلبم چه خبر؟ خبرے نیست جز غوغای غمها.

حالے پریشان دارم ، غمے بے پایان دارم ،

انگار باید پا به پای خاطرات سوخته ، سوخت

انگار باید مثل سیگارے که همیشه با من میسوزد خاکستر شد.

خاکستر شد و از صحنه روزگار محو شد.

من که میدانستم از قصه تلخ عشق چیزے که به جا میماند همین است.

خاکسترے که روزے بر باد مے رود.

هنوز آثار این سوختن در دلم باقے مانده ،

لکه سیاه خاطرات در دلم به جا مانده

و گهگاهے با یاد تو آن هیزمے که در گوشه ے قلبم افتاده شعله ور میشود

و باز میسوزاند قلبم را .

فکر نکن که اعتیاد من به خاطر تو است

اینها همه تقدیر و سرنوشت من است.

بیخیال دنیا ، حال من همیشه پریشان است.  *

* دلم گرفته از این فاصله ها که به عمق دریا میشوند؛ تمام روزهایے که بے تو فردا میشوند

دلم گرفته از تمام هست و نیست؛ بے تو شوق زندگے از براے چیست؟

دلم گرفته به وسعت دستهایت؛ از گریز از پاے بستهایت

دلم گرفته از تکرار که قصه را تنها نوشت؛ در فصل خواب، رویا را در هم شکست

دلم گرفته، درختها نیز چو من غمگینند؛ در این روزهاے سرد، بے برگ باز هم سنگینند

دلم گرفته از تمام زندگے؛ از این تظاهر به عشق؛ تظاهر به بندگے

دلم گرفته از عشقے که در هم شکست؛ از کوله بار غم که بر شانه هایم نشست

دلم گرفته دلے که در نبودت باز به تو پیوسته است؛ نامت بر تاروپود قلبم تا عمق نشسته است

دلم گرفته از هرآنکس که عشق را به سخره گرفت؛ حرمت اشک را در چشمان عاشق با طعنه سرشت

دلم گرفته از خودم که خدا را از یاد برده ام؛ دست نیاز به سوے غیر برده ام

دلم گرفته اما خدا باز هم بخشنده است؛ در فراموشے هم یادش زنده است

دلم گرفته اما هنوز پر از ایمانم؛ بر این عهد پاے بسته تا جانم. *

* براے تویے که قلبت پـاک است

براے تو مے نویسم

براے تویے که تنهایے هایم پر از یاد توست

براے تویے که قلبم منزلگه عـــشـــق توست

براے تویے که احساسم از آن وجود نازنین توست

براے تویے که تمام هستے ام در عشق تو غرق شد

براے تویے که چشمانم همیشه به راه تو دوخته است

براے تویے که مرا مجذوب قلب ناز و احساس پاک خود کردے

براے تویے که وجودم را محو وجود نازنین خود کردے

براے تویے که هر لحظه دورے ات برایم مثل یک قرن است

براے تویے که سـکوتـت سخت ترین شکنجه من است

براے تویے که قلبت پـاک است

براے تویے که در عشق ، قـلبت چه بے باک است

براے تویے که عـشقت معناے بودنم است

براے تویے که غمهایت معناے سوختنم است

براے تویے که آرزوهایت آرزویم است

دوستت دارم تا!

نه...!دیگر برای دوست داشتن هایم تایے وجود ندارد

بے حد و مرز دوستت دارم... *